Przyzwyczaiłem się już do tego, że w miastach są bezdomni i narkomani, ale że są ich teraz nawet na wsi, gdzie nie ma urzędu gminy ani zasięgu telefonicznego? Tego nie miałem na mojej karcie bingo.

Zwykle napisałbym coś więcej, ale teraz raczej nie :P

Takovej pražskej provar, co víc dodat.

Na samym skraju znanego w całej Europie kurortu turystycznego stoi niepozorny hotel o jeszcze mniej rzucającej się w oczy nazwie – Augusta. Jeśli jednak przyjrzycie się temu hotelikowi nieco z bliska, zauważycie częściowo wybite okno, a tuż obok kolejne; wystarczy obejść budynek, by dostrzec jeszcze dwa. Chociaż nie jest to dobry znak, niektóre pokoje są nadal pięknie zachowane, ale kosztem tego ucierpiała recepcja wraz z jadalnią, gdzie wandale nieźle się wyżyli... Mimo że jeszcze w 2020 roku było to miejsce całkowicie nietknięte, dziś jest tak zniszczone. Niestety, najgorsze dopiero przed nim – za rok do miasteczka zawita olimpiada... Mam nadzieję, że tylko się martwię na próżno, ale przekonamy się o tym w przyszłym roku... Kiedy wybiorę się tu po igrzyskach.

Chyba nie ma bardziej znanego miejsca niż to. Długo czekałem na śnieg, żeby zrobić ładne zdjęcie Pragi z jakiegoś dachu; mam w centrum kilka miejsc, które sobie wybrałem, niestety nie mam czasu, więc zamiast centrum mam zdjęcia nieco zapomnianej dzielnicy, której wszyscy chętnie unikają, ale mimo to uważam, że ma ona swój genius loci.

Jest pochmurno, od czasu do czasu przechodzą przelotne opady, a my brodzimy po zabłoconym polu. Błoto, które przykleja się do naszych butów, tworzy bardzo wygodne tymczasowe obcasy, po których chodzi się z prawdziwą przyjemnością. W końcu jednak docieramy na teren niesławnego domu „Letce”. Jesteśmy jednak strasznie na widoku, więc plan B zakłada pójście inną drogą, więc znów brodzimy w błocie, ale tym razem w innym kierunku; przez następną godzinę brodzimy przez pole jeszcze 6 razy – wszystko to z powodu paranoi przed sąsiadami. W końcu jednak zbieramy się na odwagę, strzepujemy błoto i biegniemy do domu. Jesteśmy w środku i po prostu się tym rozkoszujemy, to prawdziwa rozkosz... Niestety zdjęcia wyglądają tak, jak wyglądają, bo akurat u nas było pochmurno, a słońce na próżno próbowało się przebić. (jakby zdjęcia i tak kiedykolwiek były coś warte, skoro robię je starym ceglastym telefonem :D)

Znajdujemy się przy bardzo ruchliwym skrzyżowaniu i próbujemy dotrzeć do bardzo spokojnego domku. W końcu nadarza się idealny moment i wchodzimy do ogrodu, a następnie do samego domku. Już na pierwszy rzut oka widać, że nie jesteśmy tu pierwszymi gośćmi. Chociaż domek stoi opuszczony od końca 2022 roku, bardzo szybko zwrócili na niego uwagę złodzieje, więc wszystkie szafki są uchylone. Powoli przemierzamy domek i widzimy, że mieszkał w nim dziadek, który kochał swoje wnuki. Niestety, dziadek już odszedł z tego świata, a potomkowie wraz z wnukami nie dbają o ten domek...

Zanim zamkniecie ten album, uznając go za historyczny opis ruin, pozwólcie mi opowiedzieć dość wyjątkową dla mnie historię związaną z tym budynkiem. Pewnego razu grupa twardych, nieustraszonych trzecoklasistów postanowiła wyruszyć do opuszczonej fabryki dynamitu – bo kto by nie chciał być twardzielem – więc ja też poszedłem. I tak ta nieustraszona gromadka chłopaków wkracza do rozległej doliny Čimice; jeszcze zanim dostrzegamy pierwsze budynki, pierwsze pieluchy zaczynają się zapełniać. Ci najbardziej nieustraszeni są jeszcze suchi, ale to oczywiście nie potrwa długo. Wchodzimy do pierwszego budynku, z którego dochodzą odgłosy; pieluchy już pękają, a nawet ci najodważniejsi zaczynają się bać, mimo to podążamy za dźwiękami na drugie piętro budynku. Jednak ani my, ani nasze pieluchy nie jesteśmy przygotowani na to, co mamy zobaczyć. Wchodzimy do pomieszczenia, z którego dochodzą odgłosy, i widzimy, jak trwa kręcenie filmu dla dorosłych. Kamerzysta zaczyna wrzeszczeć, żebyśmy się wynosili, co bardzo szybko robimy. Nawet ci najbardziej nieustraszeni nie wytrzymali tego, a oprócz psychicznych urazów ucierpiało też niejedno spodnie. Nigdy więcej do „Dynamitki”! Chociaż ta historia jest już stara, wciąż ma w sobie coś, czego nie ma każde doświadczenie związane z urbexem – o ile w ogóle można to nazwać doświadczeniem urbexowym. PS: Na zdjęciu tytułowym widać pomieszczenie, w którym miała się rozgrywać ta historia, ale nie mogę tego stwierdzić z całą pewnością zdjęcia wykonane na początku września 2024 roku, kilka lat po tym incydencie

Znajdujemy się w zapomnianej wiosce i stoimy przed zarośniętym ogrodem legendarnego „Domu Japonki”. Nie ma na co czekać, więc znikamy w zarośniętym ogrodzie i kierujemy się w stronę otwartych drzwi, stopniowo oglądamy pierwsze piętro, na którym widać początki nigdy nieukończonej renowacji, ale zaraz potem rzucamy się na drugie piętro, gdzie widzimy to, co najważniejsze, kuchnię i salon z kołyską, komputerem, a przede wszystkim manekinem w japońskim stroju. Z zachwytem podziwiamy piękno tego domku. Kiedy już chcemy wyjść, zauważamy dokumenty z długami – to właśnie dlatego właściciel trafił do więzienia.

Idziemy przez wioskę, w której znajduje się chyba najsłynniejszy opuszczony kościół w całym kraju, więc czemu by tu nie zajrzeć!

Jest chłodny poranek, a my jedziemy autobusem międzymiastowym w kierunku opuszczonego kościoła. Prognoza pogody zapowiadała, że w wiosce z kościołem ma być gęsta mgła, ale kiedy dotarliśmy na przystanek, niebo było bezchmurne i po mgle nie było nawet śladu – no cóż, teraz pozostaje tylko mieć nadzieję, że o 9:00 wieś będzie pusta, w końcu miejscowi szybko zauważają nowe twarze. Mieszkańcy doskonale wiedzą bowiem, co jest jedyną atrakcją we wsi, i podobno nie boją się wezwać policji. Idziemy więc dalej i dalej przez wioskę, aż w końcu stajemy przed bramą prowadzącą na cmentarz przykościelny – w końcu byłoby podejrzane, gdybyśmy tam po prostu tak „na luzie” weszli, więc obchodzimy cmentarz i przeskakujemy częściowo zburzoną murkę, cicho podchodzimy do kościoła, a następnie do jego wejścia; wejście jest zakratowane, a jedynym sposobem, by dostać się do środka, jest ręczne poluzowanie kraty, więc naciskamy na nią, by się ugięła – na szczęście to się udaje i możemy się przez nią przeczołgać. Przechodzimy przez kościół, od dołu aż po strych, od organów aż po zakrystię, podziwiamy piękno, robimy zdjęcia, a potem wychodzimy; na szczęście nikt nas nie widział.

Kiedyś na Reddicie natknąłem się na wątek „Jaka była wasza najkrótsza wyprawa urbexowa i dlaczego” – choć nie wtrąciłem się do dyskusji, z pewnością miałbym coś do powiedzenia. Idę wzdłuż długiej plaży w Holsztajnie i mam w planach kilka miejsc: restaurację z barem oraz dwa domy jednorodzinne. Najpierw idę do domków jednorodzinnych, które, jak się okazuje, są pilnie strzeżone przez lokalną „babską straż”, która obserwuje je z balkonu sąsiedniego domu. „No cóż, skoro już przeszedłem z tego powodu 10 kilometrów, to spróbuję jeszcze w pobliskiej restauracji z barem, może będę miał więcej szczęścia”. I tak idę dalej w stronę restauracji. Przechodzę przez ulicę i wchodzę na posesję. Otwieram drzwi i jestem w środku. Robię pierwsze zdjęcie i już widzę, jak z ciernistych zarośli zbliża się do mnie staruszek, który od razu zaczyna na mnie wrzeszczeć po niemiecku. Język niemiecki zdecydowanie nie jest moją mocną stroną, więc tylko gapię się na niego i pokazuję, że chcę tylko sfotografować ten obiekt. On jednak mi na to nie pozwala i po około 20 sekundach eksploracji wracam z powrotem na kemping. To jak dotąd pierwszy raz, kiedy ktoś mnie złapał podczas urbexu, i na tym kończy się moja najkrótsza wyprawa. Skoro już nic z tego nie wyszło, to przynajmniej odbyłem piękny, popołudniowy spacer.

Dotarła do mnie informacja, że obiekt jest już zabezpieczony, więc nie muszę mieć wyrzutów sumienia, że moim postem przyczyniłem się do jego zniszczenia. Jest chłodny niedzielny poranek i ruszamy w kierunku opuszczonej spalarni odpadów niebezpiecznych. Zbliżamy się do obiektu, ale widzimy stos samochodów. Naprawdę nie czujemy się komfortowo, gdy ktoś nas widzi, więc idziemy do pobliskiego skateparku. Po chwili wszyscy znikają i wreszcie mamy wolną rękę. Przeszukujemy obiekt piętro po piętrze i podziwiamy ten przemysłowy klejnot. Wchodzimy na wyższe piętra i nagle słyszymy kroki. Rzadko zdarza mi się spotkać kogoś podczas eksploracji opuszczonych budynków, więc zawsze mnie to denerwuje; ten przypadek nie był wyjątkiem, na szczęście okazuje się, że nie jest to ochroniarz ani ktoś niebezpieczny, więc spokojnie kończymy zwiedzanie obiektu.

Dzwonek dzwoni, lekcje się kończą, wszyscy biegną po schodach, a ze schodów prosto na przystanek, a stamtąd do dawnego sanatorium płucnego. Przeskakujemy przez mur i jako pierwsi skradamy się w stronę willi, w której mieszkał zarządca całego sanatorium, szybko ją mijamy, aby móc rzucić się na główny budynek sanatorium. Stąpamy ostrożnie, żeby liście nie wydawały zbyt głośnych odgłosów. Powolnym i komicznym krokiem (tak samo jak podczas mojej pierwszej wizyty w tym miejscu) zbliżamy się do bocznych drzwi, które następnie otwieramy. Nasze nosy, zatkane od smarków, wyczuwają jednak coś – mamy wrażenie, że ktoś tu jest z nami. Mimo to przeszukujemy budynek piętro po piętrze. Nie ma tu jednak zbyt wiele do oglądania, więc nie trwa to długo i wracamy z powrotem. Tym razem już nie tak cicho. W końcu ponownie przeskakujemy mur i jedziemy w inne miejsce.

‼️W przepisie i dokumentach usunąłem dane osobowe oraz adres domu.‼️ Jest chłodne jesienne popołudnie, a ja szykuję się do podróży pociągiem do przyjaciół w Lysé nad Labem. Pakuję się, żeby zdążyć na pociąg, i nagle dostaję wiadomość. „Cześć, dzisiaj nie dam rady, odwołuję to”. Jestem naprawdę zachwycony… Co teraz? Zaczynam więc pisać do wszystkich znajomych, czy nie chcieliby gdzieś wyjść. W końcu ktoś odpowiedział. Wyruszamy więc, żeby sprawdzić stan jednej z ukrytych willi. Idziemy więc do willi, ale czeka nas niemiła niespodzianka… Wycięty ogród, koparki i robotnicy… No cóż, z tego urbexu nic nie będzie, więc idziemy sprawdzić inny domek w okolicy. Niestety, ten też nie wchodzi w grę… Zniechęceni, kierujemy się w stronę przystanku, żeby wrócić do domu. Wtedy przypominamy sobie, że przypadkiem znaleźliśmy tu jeszcze jeden domek. Jest jednak problem – znajduje się on przy bardzo ruchliwej ulicy, a z drugiej strony działka jest ograniczona skałą. Zastanawiamy się, czy to ma sens, ale w końcu zbieramy się na odwagę i idziemy. Przedzieramy się przez plac budowy, a potem po rozmokłej skale. I jesteśmy na działce! Od razu dostrzegamy małe okienka z kratami (od strony skały piętra znajdują się na „wysokości człowieka”) – otwieramy je, chcąc sprawdzić, czy w ogóle warto. Zaglądamy, jakie sekrety skrywa ten domek. Nie byliśmy przygotowani na to, co nas czekało. Pomieszczenie z toaletą, której – sądząc po smrodzie – ktoś już od bardzo dawna nie spłukał. Schodzimy w dół do głównych drzwi. Lekko się uginają. Ku naszemu przerażeniu – aż zbyt łatwo. Nie mają bowiem zawiasów. Szybko próbujemy je bezgłośnie zamknąć, co na szczęście nam się udaje. Obok drzwi widzimy okno; już na pierwszy rzut oka wiemy, że to podręcznikowy przykład „okna na push”. Szturchamy w okno, a miłe okienko się przed nami otwiera. W końcu jesteśmy w środku! I od razu widzimy kosiarkę oraz duży przedpokój. W przedpokoju dostrzegamy też rozpakowane, bardzo spuchnięte pomidory z datą przydatności do sierpnia, które, co zaskakujące, wciąż są czerwone! Omijamy je więc i idziemy do kuchni, widzimy lodówki i nadchodzi moment odwagi: czy chcemy je otworzyć? CHCEMY! W lodówce zapaliło się światło, a z lodówki uśmiechają się do nas margaryna, papryki, zjełczałe masło i jajka. Ciekawe znalezisko. Na lodówce widać receptę na leki z 15 lutego 2024 roku. To chyba jeszcze ciekawsze. Powoli badamy dom i oprócz rzadko spotykanych już dziś zabytkowych radioodbiorników znajdujemy też działające telewizory, a nawet stół do rysunków technicznych. Naprawdę piękny „nowy” urbex. Wychodzimy, a już się ściemniło. W końcu nie jesteśmy już tak bardzo widoczni, więc wspinamy się dalej po skale. W ciemnościach nie zauważam blachy, która pięknie rozbrzmiewa. Na szczęście nasza wyprawa urbexowa odbywa się 17 listopada, więc ulicą przechodzi radosna procesja, w której dźwięk blachy całkowicie się gubi.

Od dawna nie miałem natchnienia do pisania, więc ten album wydaję z opóźnieniem. Jest mżyste jesienne popołudnie, wracamy z opuszczonego zamku, a mimo to mamy wrażenie, że czegoś tu jeszcze brakuje. I tak mój miejscowy towarzysz zabiera mnie w to miejsce. Już sama droga do opuszczonej kotłowni jest dla mnie dość niezwykła – idziemy przez wielki teren przemysłowy, wokół nas ciężarówki, robotnicy i hałas, ale nikomu nie wydaje się dziwne, że tędy idziemy. Jak się potem dowiaduję, „podobno to tu normalne”. Zbliżamy się więc do kotłowni, która ogrzewała ten kompleks przemysłowy. Czekamy, aż przejedzie ostatnia ciężarówka i odejdzie ostatni robotnik, po czym znikamy w zaroślach. W ten sposób dostajemy się do środka kotłowni. Przechodzimy przez nią w ciszy. Kolega opowiada, jak to wszystko działało i do czego służyło; dla kogoś tak nieobeznanego z techniką jak ja to prawdziwa lekcja. Niestety, dodaje przy tym, że między każdą jego wizytą stan obiektu coraz bardziej się pogarsza... Idziemy do małej „dyspozytorni” kotłowni, robimy jej zdjęcia i udajemy się do kolejnych części budynku. Na koniec przechodzimy przez piwnice ze ślimakami. Kotłownia stała się więc przyjemnym zwieńczeniem dnia, a także jesiennych wakacji.

Minęło już kilka miesięcy, ale do dziś mam mieszane uczucia co do tej wyprawy urbexowej. Opuszczony dom kultury, którego niewielka część i ogród są nadal użytkowane. Nie potrafię ocenić, czy to raczej infiltracja, czy urbex... Przeskakujemy przez bramę i lądujemy w ogrodzie domu kultury. Szukamy okna, drzwi, czegokolwiek, ale na próżno. Jedyne, co znajdujemy, to martwe jeże, wrony i szczury... Tędy chyba nie przejdziemy. W tym momencie zauważamy jednak otwarte okienko piwniczne. Z niego do podłogi pomieszczenia jest jednak jakieś 3 metry. Nie jesteśmy pewni, czy uda nam się po nim wspiąć. Po chwili namysłu skaczę więc przez okno i próbuję się stamtąd wydostać. Udaje się! Więc skacze też moja koleżanka (kto czytał inne albumy, to druga plotkara). Włączam prawie rozładowaną latarkę, która bardziej gaśnie niż świeci. Ale to nas nie powstrzymuje przed przeszukiwaniem. Znajdujemy pomieszczenia z naczyniami, kuchenką mikrofalową, serwetkami i wyposażeniem restauracyjnym. Następnie znajdujemy też schody prowadzące na górę. Na schodach są drzwi. Zamknięte... Wygląda na to, że to tylko zwiedzanie piwnicy. Wchodzimy do ostatniego pomieszczenia. Są tam kraty i ławka. Całość wygląda jak cela więzienna, ale kto wie, czym to było (niestety raczej nie cela). Wracamy więc do okienka i wspinamy się w górę. Wystarczy już tylko zgrabnie przeskoczyć bramę i jesteśmy na zewnątrz.

Jest mglisty jesienny poranek, a my odjeżdżamy pociągiem z dworca głównego. Mijamy pierwszy przystanek i już pojawia się pierwsza komplikacja (oczywiście z mojej strony): „ZAPOMNIAŁEŚ SKASOWAĆ BILET!!!!!” – mówi konduktorka, a ja odpowiadam: „WE WSZYSTKICH ŚRODKACH TRANSPORTU PUBLICZNEGO SĄ TE URZĄDZENIA DO ODBIERANIA BILETÓW, A TUTAJ ICH NIE MA, WIĘC GDZIE MAM TO ZASKANOWAĆ?”. Może to moja głupota, że tego nie wiem, ale pociągiem jeżdżę raz na jakiś czas, więc naprawdę nie wiem, gdzie są, a gdzie nie ma kasowników... W końcu muszę kupić od niej bilet i wycieczka jedzie dalej. Zatrzymujemy się w wiosce, w której znajduje się zamek. Wspinamy się pod górkę po asfaltowej drodze. Na wzgórzu asfalt szybko przechodzi w polną drogę, więc idziemy dalej przez zamglone pole w kierunku zamku. Już go widzimy i zastanawiamy się, gdzie przeskoczyć mur. Miejscowi są bowiem bardzo czujni i wszystko skrupulatnie zgłaszają policji. Jedno jest pewne – od frontu nie da się tego zrobić, z „toalety” rozciąga się na nas piękny widok, a oni dzwonią na policję, do właściciela i kto wie, do kogo jeszcze. Idziemy z boku, wokół stawu. Niestety przy stawie jest też wędkarz, więc zawracamy i idziemy inną drogą. Może z drugiej strony! Tam są też opuszczone chatki, tam na pewno pójdzie jak po maśle! I tak przedzieramy się przez pokrzywy, wspinamy się na bardzo chwiejną murkę, z której spoglądamy w dół. Widzimy jeżyny i inne zarośla. Na pewno tam nie wskoczymy. Po wielu nieudanych próbach przychodzi nam jednak do głowy coś „naprawdę oryginalnego”. To, co przyszłoby do głowy każdemu… Park sąsiaduje z polem i lasem, więc przeskoczymy tam! Skakanie w końcu nie jest nawet konieczne, bo po chwili spaceru po polu natrafiamy na zniszczony mur. Idziemy przez park aż do zamku. Tam widzimy okno i od razu jesteśmy w środku. Przechodzimy przez pokoje, robimy zdjęcia fortepianom. Po chwili pięknej wyprawy urbexowej zauważamy czujniki. W zamku jest ich naprawdę mnóstwo. W tajemniczy sposób żadnego nie włączyliśmy. Szybko przemierzamy zamek i wychodzimy. W drodze powrotnej przyglądamy się wyłącznikom. Niektóre czujniki nie są nawet podłączone, inne rozładowane lub niesprawne.

Pewnego świątecznego poranka wyruszamy na wyprawę urbexową do bardzo znanego sanatorium; na początku nie interesuje nas nawet zniszczone wnętrze budynku, ale jego dach – kto by nie chciał mieć zdjęcia z dachu z „wieżyczką w kształcie zamka”. Idziemy w stronę muru otaczającego cały teren, niestety w najlepszym miejscu odbywa się spotkanie miłośników psów. No cóż, obejdziemy ich i wskoczymy gdzie indziej, Po chwili jesteśmy już za murem, ale musimy ostrożnie stąpać po liściach, żeby nie zwracać na siebie niepotrzebnej uwagi. Poruszając się jak z jakiegoś filmu science fiction, zbliżamy się do budynku. Otwieramy boczne drzwi i wchodzimy do środka. Tym razem opłaciło się mieć niskie oczekiwania, bo to stosunkowo zniszczone i bardzo znane sanatorium zdołało mnie zaciekawić. (Wszystkich (2) z nas to zaciekawiło, trzeci członek wyprawy jest po prostu rozpieszczony i uważa to za ruinę, mimo że idziemy tam głównie z jego inicjatywy... (tak, nie mogę sobie darować tej uwagi sweat_smile)) Stopniowo przemierzamy piętra i zbliżamy się do dachu. Po chwili wspinaczki po spróchniałych belkach i zardzewiałych konstrukcjach docieramy na poddasze, skąd czeka nas krótka wspinaczka po jeszcze bardziej spróchniałej drabinie. Jesteśmy na dachu. Musimy jednak szybko stąd zniknąć, bo jesteśmy strasznie widoczni. Zrobimy więc tylko zdjęcie dachu, ale bez wieżyczki :(. No cóż, nie będę miał „zdjęcia z zamku”.

Cicho przeskakuję przez bramę tej opuszczonej szkoły. Kolega podaje mi plecaki, a teraz on będzie przeskakiwał. BUM, DUP – brama rozbrzmiewa echem na całej ulicy, a tupnięcie słonia tylko to wszystko dopełnia. Bardzo niepozorny sposób na przedostanie się na teren szkoły. Na dodatek widzi nas mama z wózkiem i przejeżdżający samochód. Staramy się wyglądać i poruszać się dyskretnie w kierunku rozbitego okna, ale w takiej sytuacji nie jest to łatwe. Prześlizgujemy się przez okno do środka i modlimy się, żeby nikt nie był wzorowym obywatelem i nie zadzwonił na policję Republiki Czeskiej. (Spoiler: gliny nie przyjechały) Przechodzimy przez pierwszy pokój. Zanim zdążamy przejść do kolejnego, wpadam już do jakiejś dziury. W końcu się z niej wydostaję i możemy iść dalej. Cały budynek ma bardzo osobliwy genius loci, który trudno opisać. Długim korytarzem przechodzimy do kolejnych pomieszczeń, gdzie znajdujemy różne dyplomy i stos rysunków. W ten sposób przemierzamy resztę budynku, aż natrafiamy na pokój, w którym ktoś spał (do dziś nie potrafię powiedzieć, czy spał, czy nadal śpi. Byłem tu już sześć razy przy każdej pogodzie, o różnych porach i nigdy nic nie zauważyłem). Po tym odkryciu ogarnia nas przerażenie i opuszczamy Zušku. Tym razem cicho przeskakujemy przez bramkę i jesteśmy na zewnątrz.