Znana nazistowska kryjówka. Dawny magazyn paliw, który – w przeciwieństwie np. do Richarda – jest nadal dostępny.

Trochę nieudana wyprawa urbexowa. Dawna niemiecka elektrownia, która w przeszłości pełniła nawet funkcję muzeum, ale obecnie jest opuszczona. Chociaż, o ile się nie mylę, od czasu do czasu nadal odbywają się tam jakieś imprezy i widać, że teren jest przynajmniej w pewnym stopniu utrzymywany. Mieliśmy tam zajrzeć w drodze do koparki, a oprowadzić nas miała inna grupa miłośników urbexu, którzy podobno już tam byli i znali drogę do środka. Jednak po wizycie przy koparce, delikatnie mówiąc, zignorowali nas i co więcej, nie potrafili nawet dokładnie opisać, gdzie można wejść do głównego budynku. Wybraliśmy się więc tam na własną rękę i udało nam się zbadać tylko część obiektu, a mianowicie budynek boczny, w którym jednak można obejrzeć starą lokomotywę oraz makietę całej elektrowni. Ponieważ dotarliśmy na miejsce zupełnie bez żadnych informacji i nie byliśmy pewni, czy teren nie jest strzeżony, czy nie ma tam kamer lub czujników, a także nie udało nam się znaleźć wejścia od tyłu, gdzie teren był zarośnięty, w obawie przed wysokimi niemieckimi karami zrezygnowaliśmy z tego pomysłu, planując powrót innym razem i dokładne sprawdzenie wcześniej, co i jak. Ta decyzja okazała się bardzo trafna, ponieważ w chwili, gdy przeskoczyliśmy ogrodzenie na zewnątrz terenu, przed główną bramą stał już samochód niemieckiej ochrony. Wątpię, żeby byli tam z naszego powodu – gdyby tak było, pewnie już by nas złapali – prawdopodobnie była to tylko rutynowa kontrola, ale nie chciałbym na nich natknąć się w środku.

Miejsce dość znane z mediów, które nietrudno znaleźć. Właściciel zgromadził tę kolekcję samochodów już dawno temu, zamierzając je stopniowo odnawiać. Jednak w wyniku wypadku samochodowego skończył na wózku inwalidzkim i od tamtej pory samochody stoją nieruchomo w środku lasu, niedaleko jego domu. Miejsce to ma niesamowity urok, a ponieważ sam interesuję się samochodami, od dawna chciałem je odwiedzić. Poza tym stoi tam też kilka już dość rzadkich i niespotykanych egzemplarzy, które niestety są w dość opłakanym stanie

W tym domu miał podobno mieszkać mężczyzna skazany za brutalne zabójstwo swojej żony. Zgodnie z artykułami prasowymi morderstwo miało mieć miejsce stosunkowo niedawno, jednak dom wygląda na opuszczony już od dłuższego czasu, więc wnioskuję, że w momencie popełnienia zbrodni mieszkał już gdzie indziej. Nie wyklucza to oczywiście faktu, że dom mógł być jego własnością lub że mieszkał w nim dawno temu. Większość rzeczy i wyposażenia pozostała w środku, jednak w domu panuje spory bałagan. Ze względu na stan podłogi nie odważyłem się wejść na najwyższe piętro. Dopiero później dowiedziałem się, że w domu nadal działa prąd i w jednym z pokoi można zapalić światło – szkoda, chętnie bym to sprawdził. Z jakiegoś powodu wydaje mi się, że to zawsze dodaje temu miejscu pewnego uroku.

Niemiecka koparka nazywana „Błękitnym cudem”. Kolejna lokalizacja, którą od dawna chciałem zobaczyć, a zeszłego lata w końcu mi się to udało. Podobno od dawna toczą się dyskusje na temat jej złomowania, co byłoby ogromną szkodą – mogłaby stać się pięknym muzeum. Uwielbiam opuszczone obiekty przemysłowe i maszyny, a ten olbrzym jest chyba jedynym tego rodzaju, który wciąż stoi opuszczony i można go bez problemu zwiedzać.

Stary, opuszczony obóz nie jest zbyt ciekawym miejscem. Dlatego wolę odwiedzać go nocą, ze względu na upiorną atmosferę, która z pewnością mnie nie zawiodła.

Została zbudowana w połowie lat 20. XX wieku dla uczniów mówiących po czesku. Około 20 lat temu doszło do połączenia lokalnych szkół i od tego czasu budynek niszczeje. Z wyposażenia niewiele pozostało, ale mimo to jest to ładne miejsce, które warto odwiedzić. Niestety po drodze zawiódł mnie telefon, więc muszę skorzystać ze zdjęć zrobionych przez kolegę.

Nie wiem, czy to tu w ogóle pasuje, ale jest opuszczone, a widziałem je już tutaj w kilku albumach :)

Tym razem miejsce, o którym nie wiem absolutnie nic. Całkiem możliwe, że to dawny warsztat samochodowy, sądząc po wyważarce do kół i puszkach po oleju. To była taka krótka, kilkuminutowa wyprawa urbexowa, ale miło mnie zaskoczyło, ile sprzętu i dość cennych rzeczy tam pozostało, biorąc pod uwagę, w jakim stanie jest to miejsce. Ze wszystkich miejsc urbexowych w okolicy to zdecydowanie najlepiej zachowane.

Udaliśmy się tu właściwie na ślepo, wiedząc jedynie, że mają tu znajdować się budynki dawnych chłodni i browaru, a pod nimi podobno rozległe podziemia. Nikt jednak nie spodziewał się, że będą aż tak rozległe. Kilka poziomów piwnic, a pod nimi ogromne, stare korytarze. Budynki są w stanie ruiny, z pierwotnego wyposażenia nie pozostało absolutnie nic, dach już dawno zawalił się w wielu miejscach, poza gruzem i sporadycznymi stertami śmieci właściwie nic tu nie ma. Podziemny labirynt ma jednak mimo wszystko niesamowitą atmosferę

Moim zdaniem to była naprawdę udana wyprawa urbexowa, szkoda tylko, że po chwili musieliśmy wyjść. Z dostępnych informacji wynika, że zakład chemiczny działał już od 1933 roku, a sam teren jest nawet nieco starszy, a w budynkach jeszcze wcześniej mieściły się inne firmy. W ostatnich latach działalności produkowano tu detergenty i środki odtłuszczające. Działalność została ostatecznie zakończona w 2009 roku, choć niektóre części obiektu sprawiają wrażenie, jakby ich koniec nastąpił o wiele wcześniej.

Jest to zamek w stylu „pseudorenesansowym”, który w czasach poprzedniego reżimu został przebudowany na zakładowy ośrodek wypoczynkowy. Od początku lat 90. funkcjonował jako hotel, najprawdopodobniej do 2006 roku. (nie znalazłem zbyt wielu informacji na jego temat, więc trochę zgaduję) W 2007 roku został zakupiony przez zagraniczną firmę, która planowała przekształcić go w centrum wellness. Plany te pokrzyżował jednak kryzys gospodarczy, więc hotel (zamek) wraz z dwoma przyległymi domkami niszczeje do dziś…

Kolejna, niezbyt interesująca, szybka wycieczka – coś w rodzaju lokalnej atrakcji, którą można po prostu przejść. Podobno jest to dawny klasztor, który za czasów poprzedniego reżimu był wykorzystywany przez wojsko i od tamtej pory niszczeje. Pentagram na strychu nadaje mu w pewien sposób dość przerażającą atmosferę. A z wieżyczki rozciąga się ładny widok na okolicę.

Ten znany zamek, popularny wśród miłośników urbexu, położony niedaleko Mělníka, odwiedziliśmy już wcześniej, zanim nabył go nowy właściciel. O tym, że jest on prawdopodobnie zabezpieczony, a osoby, które się nim opiekują, są dość agresywne, słyszeliśmy już wcześniej. Dzisiaj jednak przekonaliśmy się o tym na własne oczy. Chciałbym tylko podkreślić, że z szacunku dla osób, które starają się go ocalić, nie weszliśmy do zamku, wokół którego znajdują się tabliczki z zakazem wstępu. Jednak podczas naszej ostatniej wizyty pominęliśmy kilka budynków znajdujących się poza murami zamku, a ponieważ dzisiaj droga prowadziła obok nich, postanowiliśmy tam zajrzeć. Dotarliśmy tam drogą, dzięki której nie musieliśmy ani przeskakiwać ogrodzenia, ani omijać tablicy z zakazem wstępu (tak, widzieliśmy ją, ale znajdowała się tuż za budynkami, do których chcieliśmy wejść, i zakazywała wstępu na „plac budowy zamku”. Ponieważ ten plac budowy nie był w żaden sposób oznaczony, doszliśmy do wniosku, że to właśnie tablicy go wyznaczają i zaczyna się on dopiero za nimi). Do budynku weszliśmy przez szeroko otwarte drzwi, przeszliśmy przez kilka dostępnych pomieszczeń i spokojnie wyszliśmy tą samą drogą. (Nie oceniam, czy mieliśmy tam co robić, czy nie; myślę, że każdy miłośnik urbexu zna ryzyko i wie, że porusza się po cienkim lodzie. Nie mam nic przeciwko temu, że właściciel pilnuje swojej posesji – w pełni to rozumiem. Zajmuje mnie jedynie jego zachowanie…) Kiedy już siedzieliśmy w samochodzie i szykowaliśmy się do odjazdu, podjechała furgonetka, a kierowca skonfrontował nas z tym, co tam robiliśmy. Oczywiście staraliśmy się jak najgrzeczniej przeprosić i wyjaśnić nasze zamiłowanie do urbexu. Niestety było to daremne – nie dał nam nawet dojść do słowa. Po chwili powiedział, że jeśli jeszcze raz nas zobaczy, to nas pobije, a nawet zastrzeli, bo podobno mu to obojętne. Moja wciąż uprzejma reakcja – pytanie, czy naprawdę musi nam grozić śmiercią – doprowadziła go do krzyku i wyzwisk, w których nazywał nas osłami. Po naszej ostatniej próbie uspokojenia sytuacji, polegającej na zdaniu „przepraszamy, ale proszę nie krzyczeć na nas”, zaczął wysiadać z samochodu i wszystko wskazywało na to, że chce się z nami zmierzyć fizycznie, a nie tylko słownie. W tym momencie kolega wcisnął pedał gazu i odjechał, co było chyba najrozsądniejszym rozwiązaniem – w przeciwnym razie sytuacja tylko by się zaostrzyła… NINIEJSZYM WPISEM CHCĘ TYLKO OSTRZEC INNYCH URBEXERÓW, ABY LEPIEJ NIE UDALI SIĘ DO ZAMKU ANI DO JEGO OKOLIC. Oprócz naszego, wciąż stosunkowo spokojnego incydentu, przeczytałem na jednej z grup urbexowych o innej grupie urbexerów, na którą prawdopodobnie ta sama osoba zaatakowała żelaznym prętem. Powiedziałbym, że naprawdę nie warto tego ryzykować…

Kolejna nocna wyprawa. Domek znajduje się bowiem na obrzeżach małej wioski, która – jak każda inna – z pewnością pełna jest spostrzegawczych sąsiadów. A bieganie tam w nocy z latarką z pewnością nie jest zbyt dyskretne.

Zazwyczaj nie chodzę na nocne wyprawy urbexowe, ale ta nawet nie była zaplanowana. Podczas nocnych wędrówek po okolicy natknęliśmy się na parę domków spowitych ciemnością. Nie mieliśmy wielkich oczekiwań i ostatecznie nie zostały one przekroczone, ale ta sesja chyba zasługuje na własny album. W końcu byłem już na „gorszych” wyprawach urbexowych…

Opuszczony pałacyk, położony na uboczu na skraju jednej z wiosek, miałem na oku już w zeszłym roku, ale nie udało mi się dostać do środka (chociaż, jak dzisiaj się dowiedziałem, szyb obok pałacu prowadzący pod ziemię, który ostatnio uznałem za pozostałość po szambie i wolałem do niego nie wchodzić, prowadził do piwnicy). Dzisiaj, za drugim razem, w końcu mi się udało. W środku niestety niewiele pozostało; w budynku widać ślady nigdy nieukończonej renowacji, podczas której usunięto całe pozostałe wyposażenie. Wnętrze dominują zatem jedynie dwa rozstrojone fortepiany.

Barokowy pałac, który – poza kaplicą – niestety znajduje się w dość opłakanym stanie

chociaż najwyraźniej od dłuższego czasu nie naprawia się tu już statków, teren sprawia wrażenie, jakby nadal był częściowo wykorzystywany. Jeden z budynków to prawdopodobnie akademik, a na terenie znajduje się kilka zaparkowanych maszyn, które z pewnością nie są porzucone. Dostanie się do hal jest nieco kłopotliwe, ale nie niemożliwe. Oprócz kilku, jak sądzę, silników okrętowych i agregatów znajdują się tu również trzy duże statki rzeczne oraz łódź policyjna… W końcu udało nam się również wspiąć na jeden z dźwigów.

To zdecydowanie najlepiej zachowane miejsce, jakie do tej pory odwiedziłem – z kranu wciąż leci woda, a w jednym z pomieszczeń można nawet włączyć światło. Budynek znajduje się tuż obok portierni jednego z kompleksów, w której wciąż siedzi strażnik, bezpośrednio sąsiaduje z nadal użytkowanym budynkiem, a przez okna widać wnętrze nie tylko z terenu kompleksu, ale także z zewnątrz, gdzie w ciągu dnia kręci się sporo ludzi – to najprawdopodobniej wystarcza, by odstraszyć wandali i złodziei. Niektóre pomieszczenia są co prawda całkowicie rozrzucone, ale w niektórych wystarczyłoby po prostu posprzątać, a nie dałoby się nawet zauważyć, że są opuszczone już od kilku lat...