Pierwotnie była to przędzalnia lnu, potem fabryka mebli, a obecnie – dzięki dawnej arenie paintballowej, płoszącym się sarenkom pasącym się na belach siana oraz dochodzącym z zewnątrz krzykiem orła morskiego – ten teren wydaje się stworzony do brudzenia bielizny ;-)

Zostało zbudowane w latach 70. XX wieku, by już w latach 90. przestać istnieć z powodu pękniętej tamy i nieudolności lokalnych władz. Cieszyło się popularnością wśród odwiedzających z obu stron granicy, i to ogromną, co widać na zdjęciu z tamtego okresu. Oprócz głównego basenu znajdowało się tu również brodzik dla dzieci. W przeszłości miasto rozważało ratowanie dawnego zbiornika wodnego i przekształcenie go w naturalny biotop kąpielowy, jednak projekt ten napotkał nieoczekiwane trudności finansowe oraz ewidentną niezdolność radnych do pozyskania jakiejkolwiek dotacji z Unii.

...których budynki pozostały tutaj jako niewielka pamiątka po niegdyś przylegającej hali huty, która zniknęła wraz z upływem czasu, podobnie jak linia kolejowa prowadząca do niej. Zakład, który gdyby nie interwencja firmy Škoda, przestałby istnieć już w latach powojennych.

Kiedyś znajdowała się tu stacja gazowa wytwarzająca gaz oświetleniowy, która w latach dziewięćdziesiątych przestała istnieć, a po niej pozostał tylko ten ogromny bunkr na węgiel brunatny. Dziwny, opuszczony kolos z rysunkiem przedstawiającym JWM Strike.

Korytarze prowadzące do hali, biura, warsztaty konserwacyjne, stołówka, morze z delfinami, biura z sejfem, kibel pod prysznicem i znowu te korytarze... :)

Opuszczone hale, do których niegdyś wjeżdżała nawet wszechobecna kolej zakładowa, zdobią już tylko brzozy rosnące w pasowych świetlikach dachowych oraz nieprzyzwoite obrazki, przypominające, że kiedyś pracowali tu jeszcze normalni faceci. Pod zabytkowym suwnicą portalową stoją ostatnie zapomniane maszyny, a w biurach panuje już tylko chaos...

Na ich stronie internetowej można przeczytać, że należą do najstarszych przedsiębiorstw maszynowych na świecie – działają na rynku już od 1889 roku. Z stali szlachetnych produkowali wszystko, co tylko można sobie wyobrazić. I nagle stoisz w opuszczonej hartowni, w hali badawczej, gdzie na stołach wciąż stoją urządzenia do badań materiałów, przechodzisz przez hale, w których wszędzie panuje bałagan, a tu i ówdzie stoi zapomniana maszyna, w tym amerykański unikat, wciąż z napędem przekładniowym, albo przez warsztaty i biura mistrzów... to dziwne uczucie.

Wgląd do wnętrza ostatniego „Mohikanina” tej części kompleksu, w pobliżu dawnego generatora oraz stacji pomp nr 2.

Postanowiłem to wykorzystać, wrócić tutaj i dokładnie ją przeszukać, skoro już błąkałem się po drugiej stronie. Po nieszczęsnych pasterzach pozostały tu tylko linki, które pozwalały im poruszać się po strzeżonym terenie, a nawet one budziły w człowieku nieprzyjemne uczucie.

Ta lokalna stalownia była znana na całym świecie, dziś niestety stopniowo znika pod okiem niezliczonych kamer i czujników...

Jak mityczny Feniks z popiołów odradza się ten architektoniczny klejnot browarnictwa, którego piwo leżakowane było wówczas prawdziwą legendą. Podczas mojej wizyty trwało sprzątanie gruzu i śmieci, a podobno we współpracy z Narodowym Muzeum Piwowarstwa planowano udostępnienie obiektu dla zwiedzających, których tym samym wyprzedziłem. Ma nawet dojść do wznowienia warzenia piwa, więc pozostaje tylko trzymać kciuki za lokalne stowarzyszenie i czekać z niecierpliwością na degustację pierwszej partii.... :) Ja tymczasem podziwiałem pomieszczenia warzelni, słodowni, piwnic i monumentalnych piwnic leżakowych.

Jak powiedziała Micinka, mamy lato, więc jest gorąco jak w piecu... W piecu cegielni jest teraz chłodno, ale i tak lepiej skoczyć nad wodę ;)

Wieże, które stanowią kluczowe urządzenia do produkcji wyrobów chemicznych – miejsce, w którym czas się zatrzymał i gdzie stuletnia przeszłość spotyka się z nowoczesnością. Dawniej były wypełnione wapieniem, a przez nie przepływał kwas. Na dole do dziś zachowała się sieć transportu szynowego z wózkami i przenośnikami kubełkowymi, przypominająca czasy powstania kompleksu 120 lat temu. W zasobnikach wciąż znajdują się zapasy wapienia, choć służą one już innym celom, a z jednej strony przestrzeń z nowym przenośnikiem oświetlają świetlówki, a na górze – z jednej strony siedział, a z drugiej do dziś siedzi dyspozytor...co więcej, można tu natknąć się nawet na działający alarm, więc jest to trochę zwariowane.

Wspaniała okazja, by zajrzeć do miejsc, które w innym przypadku byłyby niedostępne, przed rozpoczęciem prac konserwatorskich

To już koniec....... Ostatnia obiecana wycieczka – do hali oczyszczalni, gdzie jednak znajdują się również różne warsztaty, biura mistrzów, punkty wydawania materiałów oraz magazyny. Do takiego zakładu należy oczywiście również niezbędny budynek z zapleczem dla pracowników w postaci szatni i pryszniców, biur, kartotek, a także archiwum.