Jedna droga do środka, ta sama na zewnątrz. Wejście było łatwe, ale dłuższe rozpoznanie przerwał niespodziewanie uruchomiony alarm – część obiektu wciąż jest pod napięciem. W ciszy rozległego budynku słychać było tylko dwie rzeczy: głośne chrzęstanie pyłu pod podeszwami i szelest skrzydeł gołębi, które teraz tu panują. W środku wszystko pozostało niemal nienaruszone. Hale produkcyjne, pokryte grubą warstwą delikatnego białego pyłu – najprawdopodobniej kaolinu – sprawiają wrażenie, jakby produkcja zakończyła się tu wczoraj. Biura, choć pokryte patyną czasu, wciąż zachowują swój kształt: stoły, krzesła, dokumenty. Pomieszczenia przepełnia dziwna mieszanka spokoju i napięcia. Ta opuszczona dziś manufaktura porcelany nie przetrwała skutków kryzysu związanego z COVID-19. Jeszcze wcześniej jednak pisała się tu inna historia – niegdyś stał tu rozległy dziedziniec z własnym browarem i gospodą. Kiedyś było to miejsce życia towarzyskiego, balów i przedstawień teatralnych, a później przystanek pierwszych autobusów dalekobieżnych. W okresie międzywojennym cały kompleks został przeznaczony na cele przemysłowe, które z różnymi zmianami utrzymały się aż do niedawnej przeszłości.

Wybrałem się więc na spacer po Włoszech i nagle na przeciwległym wzgórzu dostrzegłem ruiny domów. Po dokładnym zbadaniu tego miejsca na mapach i upewnieniu się, że jest to opuszczona wioska, postanowiłem się tam udać. Wybrałem bezpośrednią drogę w górę wzgórza. Zaledwie kilka metrów nad główną drogą natknąłem się na stare, opuszczone tarasy, na których do dziś rosły drzewa oliwne i cytrynowe. Po półgodzinnej wędrówce rzeczywiście dotarłem do domów. Na powitanie przywitał mnie napis: „Wstęp wzbroniony. Niebezpieczeństwo zawalenia się budynków”. Poruszanie się po opuszczonej wiosce było bardzo trudne, a ze względu na stan budynków nie odważyłem się nawet wejść do środka. Przeszedłem całą główną ulicę, ale pozostałe boczne uliczki były zarośnięte ostami, więc niestety nie mam z nich żadnych zdjęć. Nie udało mi się też nic dowiedzieć o tym miejscu, ani w kronikach, ani na starych mapach. Jedyne, czego się dowiedziałem, to fakt, że obszar ten wielokrotnie nawiedzały silne trzęsienia ziemi. Prawdopodobnie z powodu rozległych zniszczeń wieś nigdy nie została odbudowana przez miejscowych.

Po pewnym czasie ponownie odwiedziłem uzdrowisko słoneczne. Kiedy byłem tu ostatnio, z powodu braku czasu pominąłem dość znaczną część uzdrowiska. Byliśmy tu tylko chwilę, ale zdążyliśmy spotkać kolejne trzy grupy miłośników urbexu. Jedna z nich była bardzo sympatyczna i oprowadziła nas po uzdrowisku, a nawet opowiedziała nam kilka ciekawych rzeczy na jego temat.

Stara chata rolnicza w zagajniku pośrodku pól od ponad 20 lat niszczeje i popada w zapomnienie. Od 20 lat nie prowadzi tu żadna droga, a jedyną możliwością, by się tam dostać, jest przedarcie się przez gęste zarośla i to, co kiedyś było ogrodem. Gospodarstwo składa się z trzech budynków – dwóch stodół i jednego budynku mieszkalnego. Obie stodoły były dwupiętrowe, ale ze względu na ich stan nie wszedłem do środka, tylko zerknąłem przez drzwi. Główny budynek nie wygląda dużo lepiej, a próbą wejścia do piwnicy popełniłem błąd – nie było tam nic, jedynie resztki schodów, które się pod mną zerwały, zamieniając się po mojej wizycie w zjeżdżalnię, przez co cały pokryłem się piaskiem i kurzem. We wnętrzach budynku mieszkalnego znajduje się tylko kilka mebli i kilka czasopism gloryfikujących zbiory lokalnego spółdzielczego gospodarstwa rolnego.

ZD zaczęło podupadać około 2005 roku. Obecnie obiekt jest podzielony między kilku właścicieli; część służy jako stajnie, część jako magazyny, a część jest opuszczona. Na wyspie w pobliżu tego kompleksu znajduje się mnóstwo porzuconego sprzętu.

Znowu odwiedziliśmy to miejsce z @0pixelsleft, a przy okazji odbyliśmy piękny spacer o długości 16 km do obiektu. Szkoda tylko, że zaczęło padać, więc nie udało nam się sfotografować ziemianek, basenu i okolic Javora, a jedynie szybko tam przeszliśmy.

Pierwotnie fabryka tekstylna, później zakład produkujący trumny. Budynek jest w większości pusty, częściowo wykorzystywany jako stolarni. Zdjęcia wykonałem już pół roku temu, ale niedawno ponownie odwiedziłem to miejsce (bez robienia zdjęć). Piwnice były zalane zimą, a latem poziom wody nieco się obniżył.