Po roku w tym samym miejscu, gdzie naprawdę wszystko się tu wali.

Miałam okazję ponownie odwiedzić Terezín w ramach imprezy „Zagubione zakątki”, podczas której udostępniane są miejsca zazwyczaj niedostępne dla zwiedzających. Przeszedłam przez opuszczony szpital, ostatnie miejsce spoczynku Gavrila Principa, a także ogromne poddasza i piwnice XVIII-wiecznych budynków wojskowych. Obiekty te będą dostępne tylko na krótko przed rozpoczęciem renowacji, więc cieszyłam się, że mogłam je ponownie zobaczyć – ostatni raz byłam tu jakieś 8 lat temu. Wtedy udało nam się dostać nawet do zbrojowni, która była prawdziwym klejnotem… dziś niestety zamknięta ze względu na stan techniczny. Terezín wciąż ma wyjątkową atmosferę – taką, która zapada głęboko w serce. Wydarzenie > https://www.pevnost-terezin.cz/ztracena-zakouti-7 IG > https://www.instagram.com/snejkys_urbex/

Cieszę się, że udało mi się uchwycić to miejsce od razu, kiedy jeszcze nie wszystko zostało rozkradzione :D Teraz wygląda okropnie, ale przynajmniej wkrótce zostanie zburzone, więc przynajmniej naciesz się tym widokiem x)

A w tym roku sprawiłam sobie najlepszy prezent. Po trzech latach w końcu udało mi się zdobyć ten obiekt urbexowy.🤍 Moja droga do niego nie była jednak wcale łatwa. Pierwsza próba trzy lata temu zakończyła się odwrotem — wychodząc z pierwszego zbadanego budynku, natknęliśmy się na psa rasy kaukaskiej, który pilnował całego obiektu. Kolejne trzy próby z różnych stron? Zawsze znajdował się jakiś powód, dla którego nie udało się zdobyć tego miejsca: pies, ochrona, niedostępne drogi…🐕 Dopiero w moje urodziny w końcu się udało. Psa nie było, droga była wolna — tylko kilka momentów pełnych adrenaliny, szalona trasa i jeden epicki upadek na oblodzonych schodach, po którym mam stłuczoną rękę. Ale poza tym — SUPER.

⚠️ https://www.facebook.com/petice.kyselka/?locale=cs_CZ ⚠️

Czy ktoś z was zna grę MAFIA? 🎮 Te stare ciężarówki i furgonetki, które jeżdżą w niej po ulicach, mają wiele wspólnego z tym miejscem. ~ Wszystko zaczęło się w 1888 roku od produkcji rowerów i motocykli marki Phänomen. Później z linii produkcyjnych zjeżdżały tu również słynne Phänomen Granit – niezawodne ciężarówki, które przewoziły wszystko, od chleba po ciężki sprzęt. Po wojnie fabryka przyjęła nazwę Robur. Stąd na cały świat wyruszały solidne modele ROBUR LO i ROBUR LD – ciężarówki, wozy strażackie, karetki pogotowia, pojazdy dla wojska i ekspedycji. Produkcja zakończyła się w 1991 roku. Dzisiaj budynek milczy, ale jego ściany wciąż noszą ślady czasów, kiedy tu huczały silniki i powstawały maszyny, o których wspominają kierowcy na całym świecie.

Opuszczony zbiornik na wodę.

Odkryty basen został otwarty w 1966 roku i szybko stał się popularnym miejscem uprawiania sportu, rekreacji oraz życia towarzyskiego. Rok po roku przybywały tu rzesze lokalnych mieszkańców – dzieci uczyły się tu pływać, dorośli przychodzili popływać po pracy, odbywały się tu lekcje szkolne i zawody. Jednak lata mijały, a obiekt powoli tracił swój blask. W 2005 roku został ostatecznie zamknięty ze względu na stan techniczny. Od tego czasu miejsce to niszczeje. Płytki odpadają, okna są rozbite, basen jest suchy i porośnięty chwastami. Mimo to miejsce to ma w sobie szczególny urok.

Kamieniołom Liban w Krakowie to miejsce o bogatej historii i silnych powiązaniach z kinem. Założony w 1873 roku przez żydowskie rodziny Liban i Ehrenpreis, funkcjonował jako kamieniołom wapienia aż do II wojny światowej. W czasie okupacji był wykorzystywany przez nazistów jako obóz pracy, w którym więźniowie z pobliskiego obozu koncentracyjnego Płaszów byli zmuszani do ciężkiej pracy.​ W 1993 roku reżyser Steven Spielberg wybrał ten opuszczony kamieniołom jako główną lokalizację do kręcenia filmu „Lista Schindlera”. Na podstawie oryginalnych planów zbudowano tu replikę obozu Płaszów, obejmującą 34 baraki, siedem wież strażniczych oraz drogę wybrukowaną replikami żydowskich nagrobków. Ta sceneria była jedyną kompletną konstrukcją stworzoną specjalnie na potrzeby filmu.

Statek ŁOŚ-K-17, znany jako pchacz typu Łoś, to opuszczony holownik rzeczny zacumowany w krakowskiej dzielnicy Podgórze, a dokładniej w porcie Zabłocie. Statek ten, zbudowany w 1977 roku w Stoczni Remontowej Żeglugi Śródlądowej w Krakowie, ma 19,60 metra długości i 4,40 metra szerokości, a jego zanurzenie wynosi 0,60 metra. Napędzany jest sześciocylindrowym silnikiem wysokoprężnym typu 05H6A o mocy 200 koni mechanicznych, wyprodukowanym w Zakładach Mechanicznych im. M. Nowotki w Warszawie. Jego maksymalna prędkość wynosi 10 km/h, a załogę stanowiło trzech członków.

To miejsce pachnie urbexem, ale nie jest dostępne dla miłośników urbexu. ⛔️ Od wielu lat niszczeje za zamkniętymi drzwiami i tylko nieliczni mieli okazję zobaczyć je od środka. My mieliśmy tę wyjątkową szansę, by się tu dostać – dzięki @mirka.hanyk i @alice_wonderlandova! 🙌 A przede wszystkim dzięki @adalprojekt 🍀 Ta wycieczka była prawdopodobnie ostatnią – nawet szeroka publiczność zazwyczaj nie ma tu dostępu, była ona przeznaczona wyłącznie dla wąskiego grona osób. ⏳🏚️