To nie są zwykłe ruiny. Sauersack to mrożący krew w żyłach pomnik historii wojennej, nazistowskiej machiny i ludzkiego cierpienia, który od ponad 80 lat pogrąża się w dziczy Gór Krušnohorskich. Wszystko zaczęło się w 1940 roku. Nazistowskie Niemcy pilnie potrzebowały cyny dla przemysłu zbrojeniowego, dlatego berlińska firma Zinnbergbau Sudetenland podjęła decyzję o budowie nowoczesnej kopalni podziemnej i ogromnej przetwórni rudy właśnie w tym miejscu. Równolegle z kopalnią powstał obóz jeniecki (należący do Stalagu XIII B). W obozie przebywało nawet 500 radzieckich jeńców wojennych i około 150 Francuzów, a także Włosi i Polacy. Oprócz więźniów pracowało tu również około 200 wykwalifikowanych niemieckich robotników oraz kilku czeskich rzemieślników. W 1947 roku zapadła ostateczna decyzja. Wszystkie cenne maszyny i technologie zostały przewiezione do Příbrami. Szyby zostały zabetonowane, a kopalnię celowo zalano wodą podziemną. Szkielet zakładu przeróbczego jest wprawdzie imponujący, ale beton po dziesięcioleciach surowych zim kruszy się. Należy uważać na wystające elementy armatury i nieoczekiwane dziury w podłodze. To samo dotyczy okolicy, która jest pełna torfowisk.

Po II wojnie światowej obiekt został znacjonalizowany i zaczął służyć celom medycznym. Początkowo funkcjonował jako sanatorium dla dzieci, a później przekształcono go w ośrodek opieki długoterminowej (LDN), podlegający brneńskiemu Szpitalowi Klinicznemu św. Anny. Brama sanatorium zamknęła się ostatecznie około 2005 roku. Nowoczesna medycyna po prostu nie mogła się zmieścić w historycznych korytarzach secesyjnej willi, wysokich sufitów nie dało się ogrzać, prowadzenie placówki było nieopłacalne, a budynek przestał spełniać normy higieniczne. Z pierwotnego wyposażenia nie pozostało tu prawie nic. Przez długie lata obiekt ten był wykorzystywany przez osoby bezdomne i wandali. Miejsce to jest dość często odwiedzane i w świecie urbexu należy do najbardziej znanych, ale z pewnością warto je zobaczyć. Obiekt nie jest w żaden sposób strzeżony.