Stanowisko dowodzenia obiektu znajduje się w schronie sztolowym o klasie odporności III. Schron posiada jedno wejście z dwoma wejściami, ponieważ jest chroniony masywną ścianą przed falą ciśnieniową, oraz jedno wyjście awaryjne. Co ciekawe, nie ma tam pomieszczenia wypoczynkowego. Obok portalu wejściowego znajdują się kolejne metalowe drzwi, za którymi prawdopodobnie niegdyś znajdował się agregat prądotwórczy. Nie wiadomo, co się tam obecnie znajduje, a pomieszczenie za nimi nie jest połączone z budynkiem od wewnątrz. Za ścianą przeciwciśnieniową przy wejściu zainstalowano drzwi TP D-15. Do nich przylega stosunkowo długi i zakrzywiony przedsionek przeciwciśnieniowy, na końcu którego znajdują się drzwi D-7,5 TP. Sercem części VS było bojowe centrum dowodzenia. SBV było wyposażone w stoły dla dowódców poszczególnych grup i jednostek CO. Każdy stół był wyposażony w telefon. Wentylację filtra powietrza zapewnia stacja typu FVZ-300a z urządzeniem regeneracyjnym i tlenowym oraz oddzielną komorą pyłową. FVE zasysała powietrze przez dwa punkty odciągowe umieszczone nad budynkiem w postaci żelbetowych głowic; każda gałąź miała swoją komorę pyłową. Informacje zaczerpnąłem ze strony internetowej ochranne-stavby.sk Byłem osobiście w schronie wiele razy i za każdym razem jest on w gorszym stanie niż podczas mojej ostatniej wizyty. To naprawdę smutne, ale nic na to nie można poradzić, ponieważ schron jest łatwo dostępny i dlatego odwiedza go wiele osób. Do schronu można dostać się wyłącznie wejściem awaryjnym, co nie jest zbyt przyjemne. Główne wejście jest zakratowane i nie ma do niego dostępu. Korzystając z wejścia awaryjnego, można nawet przejść na drugą stronę krat. Gdyby ktoś wiedział coś więcej o schronach w fabryce broni w Vsetínie, chętnie dowiedziałbym się o nich czegoś więcej niż o tym tutaj. Z góry dziękuję.

Kiedy dotarliśmy przed ośrodek wypoczynkowy, zastanawialiśmy się, jak się tam dostać, ale potem znaleźliśmy dziurę przy jednym z balkonów i przecisnęliśmy się przez nią. Zaczęliśmy od prawej strony, gdzie znajdowały się poszczególne pokoje. Nad nimi było poddasze z mnóstwem rzeczy. W lewej części, która była znacznie bardziej przestronna, znaleźliśmy piwnicę, windę, ogromną kuchnię i mnóstwo rzeczy. Znalazłem kilka informacji: - Powiat Vsetín - Numer telefonu 943 37 * - Operator: Průmyslové stavby n.p. Gottwaldov - Rok oddania do użytku: 1962 - Ostatnia renowacja: 1981 - Obiekt ma charakter rekreacyjny i szkoleniowy, jest również wykorzystywany jako obóz pionierski lub szkoła w plenerze. - Łączna liczba miejsc noclegowych: 150 w 41 pokojach - 12 pokoi dwuosobowych; 27 pokoi czteroosobowych; 2 pokoje wieloosobowe - Odległość od przystanku autobusowego i stacji kolejowej: 4 km; od najbliższej miejscowości: 3 km - Do obiektu można dojechać własnym samochodem * - Wyposażenie i usługi: - Sposób ogrzewania obiektu – centralne ogrzewanie - Wspólne toalety i prysznice - Średnia liczba pracowników: 18 - Ośrodek posiadał stołówkę z własną obsługą - 3 sale wypoczynkowe, odkryty basen oraz parking dla samochodów wczasowiczów - Remont i modernizacja ośrodka w latach 1985/86 zapewniły lepsze wyposażenie obiektu, przede wszystkim w zakresie urządzeń sanitarnych i socjalnych.

Zjawisko zanikających i opuszczonych kąpielisk ma wiele przyczyn, jednak można w nim dostrzec wspólne cechy. Ogólnie rzecz biorąc, są to przyczyny natury ekonomicznej, gdy prowadzenie kąpieliska przynosi straty lub konieczne są znaczne inwestycje w infrastrukturę i wyposażenie obiektu. Przykładem jest kąpielisko Riviera w dzielnicy Malenovice w Zlínie, które musiało zostać zamknięte w 2007 roku w związku z zaostrzeniem przepisów zgodnie z dyrektywami UE, ponieważ właściciele nie byli skłonni przeznaczyć środków na niezbędną renowację. Historia kąpieliska w Podhradí (u podnóża zamku w Malenowicach) sięga aż do 1932 roku, kiedy to znajdował się tu staw przystosowany do kąpieli. Później (około lat 60. XX wieku) wybudowano basen o wymiarach 34 × 17 m, który w 1992 roku za 1,6 miliona kupił Zdeněk Blažek wraz z trzema innymi wspólnikami, a rok później uruchomił go do użytku. Zainwestowali kolejne 9 milionów w wyposażenie obiektu, w wyniku czego powstał popularny basen z zjeżdżalnią o długości 102 metrów (w tamtym czasie najdłuższą w Czechach). W 1994 roku zjeżdżalnię uzupełniono o 23-metrową zjeżdżalnię typu kamikadze. Do dziś na zjeżdżalni można przeczytać, że została ona wyprodukowana przez firmy SEP z Uherskiego Hradiště i Reflex ze Zlína. Od 2007 roku kompleks jest wystawiony na sprzedaż; ze względu na przewidywane koszty renowacji wynoszące około 40–60 milionów koron oraz nierentowną eksploatację, jak dotąd nie znalazł się nabywca. Radni Zlína, zgodnie z własnymi oświadczeniami, często rozważali, że miasto wykupi ten kompleks i będzie go eksploatować, jednak pozostało to tylko w sferze słów. Oprócz konieczności poniesienia niemałych nakładów finansowych pojawiały się również argumenty dotyczące nieodpowiedniej lokalizacji kąpieliska w dolinie (słońce szybko chowa się za wzgórzami), o słabych możliwościach parkowania, a także o potencjalnym konflikcie interesów współwłaściciela Blažka, który pełnił funkcję radnego miejskiego. Niefortunny los kąpieliska w Malenowicach stanowi argument przemawiający na korzyść dążeń Malenovic do utworzenia samodzielnej dzielnicy o tej samej nazwie. Wielu mieszkańców ma miłe wspomnienia związane z czasem spędzonym na „Riviérze” i ciężko znoszą obecny stan kąpieliska. Źródło: Kafélanka

Opuszczony tartak w regionie olomunieckim. W opuszczonym tartaku znajduje się około 6 dużych silosów na trociny. Są one dość wysokie i łatwo się na nie wspiąć (są tam drabiny). Ponadto na terenie obiektu znajdują się dobrze zachowane maszyny, np. duża frezarka do drewna i podobne urządzenia – patrz zdjęcie.