Rano. Zero stopni, a z ust unosi mi się para. Zapinam zamek kurtki aż do samego końca. Z mgły wyłania się sylwetka wieżowca, a razem z kolegą powoli szukamy wejścia. Chwilę później patrzymy już z dachu, jak słońce przedziera się przez chmury. Warto było wstać wcześniej... Dzięki, Simčo, za wskazówkę :-)