Hutę szkła założył Josef A. E. Z. (1866–1943). Zakład szlifierski wraz z rafinerią osiągnął szczyt rozwoju w okresie międzywojennym, kiedy to rozszerzył swoją działalność o rafinerię w Nowym Sloupie. Głównym asortymentem było luksusowe szkło szlifowane, a specjalnością – wyroby o antycznych kształtach. Po 1946 roku firma została skonfiskowana na mocy dekretów Beneša. Obecnie lepiej zachowana część kompleksu jest wynajmowana, a pozostała część niszczeje.

Pierwszą wzmiankę o młynie z podaną datą znalazłem już w 1407 roku. Krótki opis: Młyn działał do połowy XX wieku. Mniej więcej od 1948 do 1970 roku w młynie mieścił się Komitet Narodowy, następnie Komitet Obywatelski, ochotnicza straż pożarna (wówczas „Pożarnicy”), biblioteka i kino. W 1974 roku karczma została przeniesiona z centrum wsi właśnie do „młyna”, co spowodowało upadek kina i sali. Karczma działała do 1991 roku. Od tego czasu ta część budynku powinna być opuszczona. W drugiej części obiektu działa strzelnica. Szczegóły: Lokalny Komitet Narodowy **** miał swoją siedzibę w młynie w latach 1948–1970. Z budynku korzystał również lokalny oddział Czechosłowackiego Związku Ochrony Przeciwpożarowej (część Frontu Narodowego), ponadto mieściło się tu kino z biblioteką publiczną, które działało w weekendy. Od 1952 r. przy lokalnym komitecie narodowym zaczęły działać tzw. komitety kobiet (Czechosłowacki Związek Kobiet). W 1974 roku Jednota **** otworzyła w budynku młyna gospodę, a od 1975 roku lokalny komitet narodowy rozpoczął likwidację znajdującej się tam sali kulturalnej. Po zamachu stanu komunistów w lutym 1948 r. państwo wyodrębniło sektor rolniczy i leśny, a majątek państwowy był dalej zarządzany jako „Czechosłowackie Lasy” i „Czechosłowackie Gospodarstwa”. W 1950 roku w **** założono jednolitą spółdzielnię rolniczą, która przejęła teren młyna wraz z tartakiem, a na oborę – gospodarstwo rolne. W 1951 roku rząd komunistyczny utworzył na wzór ZSRR (DOSAAF) Związek Współpracy z Armią (Svazarm), którego zadaniem było „zapewnienie odpowiedniego przygotowania najszerszych warstw ludu pracującego do wypełniania zadań obrony ojczyzny, pogłębianie jedności ludu pracującego z ludowo-demokratyczną armią oraz wychowywanie ludu pracującego w duchu lojalności wobec sojuszu z Związkiem Radzieckim i państwami demokracji ludowej”.Na najniższym szczeblu Svazarmu działały tzw. kluby i koła, grupy oraz drużyny sportowe, zrzeszone w ramach podstawowej organizacji Svazarmu, które miały własny komitet, przewodniczącego, wiceprzewodniczącego, sekretarza, skarbnika, gospodarza, instruktorów oraz własnych członków. Mniej więcej w 1964 roku podlegająca Okręgowemu Komitetowi Svazarmu w **** powstała „Podstawowa organizacja Svazarm ****” (ZO SVAZARM ****) z bazą strzelecką, która korzystała z tego obiektu. W latach 80. w budynku utworzono ośrodek szkoleniowy Svazarmu przeznaczony do organizacji masowych imprez sportowo-obronnych.

Podstawą kompleksu była papiernia z 1835 roku, początkowo napędzana dwoma kołami wodnymi, a od drugiej połowy lat pięćdziesiątych XIX wieku – silnikiem parowym. W 1867 roku fabrykę nabył praskie drukarz Ignaz F., który zmodernizował zakład, wprowadzając produkcję papieru z celulozy. W latach 1891–1901 nowy dyrektor firmy, Robert F. (od 1915 r. noszący przydomek von Robettin), zbudował nową papiernię, połączoną w 1896 r. bocznicą z linią kolejową České severní dráhy. W 1926 roku ukończono budowę nowej celulozowni z charakterystyczną wieżą warzelni. Kolejna rozbudowa miała miejsce w latach 1934–1938. Na początku lat pięćdziesiątych powstała druga (południowa) warzelnia, ale już w 1969 roku zakończono działalność celulozowni. Kilka lat później uruchomiono nową halę, a produkcja papieru trwa tu do dziś, z wyjątkiem kilkuletniej przerwy pod koniec lat dziewięćdziesiątych. Od 1973 roku papiernia figurowała na liście zabytków kultury, ale już w 1987 roku została z niej wykreślona. W czerwcu 2010 roku obie wieże warzelni zostały wysadzone. Wila F., położona na zboczu nad fabryką, została wyburzona w 2021 roku. Postaram się znaleźć zdjęcia z 2018 roku, kiedy tam byłem, aby dodać zdjęcie willi dla lepszego wyobrażenia. Poza wyburzeniem po tych latach nic się nie zmieniło. Poza tym wokół terenu montuje się panele słoneczne, a część terenu jest do dziś wykorzystywana. Edit: jedyne zdjęcie willi, jakie udało mi się znaleźć, jest ostatnim zdjęciem w tym poście.

Zgodnie z uzyskanymi informacjami przędzalnia wełny powstała rzekomo około 1855 roku. W 1874 roku miała mieć nowego właściciela i zaczęła się rozrastać. Następnie następuje długa przerwa w informacjach; w czasach komunizmu miała to być jedna z dwóch filii. W 2007 roku jedna z hal miała się zawalić, gdy zbieracze metalu rozebrali konstrukcję nośną. W 2014 roku miała nastąpić rozbiórka uszkodzonych budynków. W 2017 roku zburzono również komin. Pozostał tylko jeden budynek, który, co zaskakujące, jest w dość dobrym stanie.

Zgodnie z ewidencją katastralną gminy fluoryt wydobywano w latach 1954–1997, kiedy to kopalnie zostały zamknięte. Podczas zwiedzania budynków na terenie kompleksu odkryto rysunek autorstwa Strika.

Na terenie tym nie stoi już żaden budynek – w maju przeprowadzono rozbiórkę; znaleźliśmy jedynie jedną piwnicę i dawny magazyn broni jądrowej, który jest w gorszym stanie niż „Javor 52” – prawdopodobnie nie pomogły w tym nawet te imprezy techno. Wszystko zostało wygrzebane. Deweloperzy planują wybudować tu domy i mieszkania. Wywrotka przykro mi nie tylko ze względu na historię, ale także z powodu rysunków Strika.

Na terenie szpitala znajduje się opuszczony budynek dawnego oddziału chorób zakaźnych; szybka akcja zbieraczy metalu i kilku wandali sprawiła, że wygląda to tak, jakby doszło tu do wybuchu. Budynek jest podobno strzeżony, jednak my nikogo tam nie spotkaliśmy. Z dachu rozciąga się wspaniały widok.

Cóż tu dodać – podobnie jak większość obiektów kolejowych, gdy nie jest używany, pozostaje zamknięty i niszczeje. A szkoda. Peronu 9 i 3/4 tu nie znajdziecie.

Bývalé železniční depo, do kterého vedly koleje ještě v roce 2006, možná ještě 2012 (nelze říct s jistotou). Jistě víme, že mezi lety 2012 - 2015 přišla budova o střechu a definitivně i koleje. Nenašel jsem od kdy je nepoužívaný Spousta krásných “maleb” mě překvapila. A výtvor od Strika mě potěšil, mám tak další úlovek.

W dawnej radzieckiej bazie, gdzie niegdyś panowała atomowa cisza, znajdują się dwa podziemne obiekty; do 1989 roku miały być tu przechowywane głowice jądrowe. Według informacji znalezionych w Internecie obiekty są zasypane i niedostępne, jednak ktoś zadał sobie trud, aby je odkopać za pomocą łopaty, i oba zostały odsłonięte. Ostatnie dwa zdjęcia przedstawiają obiekty z tego terenu.

Dawny obóz dla dzieci, który podobno od 15 lat stoi pusty; po kilku budynkach można się przejść, po innych nie. Ząb czasu z pewnością odcisnął tam swoje piętno.

Zdjęcie budynku prześlę wkrótce, jak będę przejeżdżał obok; nie znalazłem go w telefonie. -> gotowe. Szkoła działała od 1926 do 2004 roku, kiedy to doszło do połączenia dwóch szkół, a ta została opuszczona. Obecnie służy dzisiejszej młodzieży jako kryjówka do picia. To naprawdę ładny budynek i wielka szkoda, że tak się stało. Miejmy nadzieję, że uda się uratować przynajmniej jego część i znaleźć dla niego jakieś zastosowanie.

Browar z 1858 roku w stylu neoromańskim, od 1942 roku do początku lat 90. XX wieku był wykorzystywany przez Sudeckie Chłodnie (przekształcony w mroźnię). W 2006 i 2008 roku częściowo spłonął. Niszczeje. Z pewnością chcę go jeszcze odwiedzić, bo w ciągu tych kilku godzin nie udało mi się wszystkiego obejrzeć. Na koniec piękne zdjęcie autorstwa JWMindStrike. Jeśli ktoś chciałby mi pomóc znaleźć kolejne piękne zdjęcia tego artysty, będę wdzięczny. Na razie mam 4 znaleziska.

Fabryka z 1881 roku, dawniej papiernia, a później serwis opon; od dawna nie jest użytkowana, po terenie biegały dwie kozy z sąsiedniego domu. Jedno pomieszczenie służyło jako miejsce noclegowe dla kogoś, poza tym obiekt wykorzystywano do gier airsoftowych. Dach już dość moc się zapada, ale zachowując ostrożność, bez większych problemów weszliśmy na sam szczyt.

Po 10 latach ponownie odwiedziłem to miejsce i zaniemówiłem... Willa z 1893 roku, znana głównie dzięki plotkom o oddziałach SS z czasów II wojny światowej, które miały tu robić Bóg wie co. Na górne piętro nie da się już bezpiecznie dostać, więc dostęp mamy tylko do parteru i piwnicy; z piwnicy prowadziło kiedyś podziemne przejście, które od wielu lat jest zasypane; widać pozostałości po basenie, a z tyłu, przy ścieżce, znajduje się budynek, który jednak nie należy do tego kompleksu – jak się dowiedzieliśmy, był to magazyn owoców; na koniec dodam jeszcze 2 zdjęcia. Kiedy wspominaliśmy, jak to miejsce wyglądało kiedyś, natknęliśmy się na pana mieszkającego obok, który na początku stanowczo zaznaczył, że nie mamy tam czego szukać i że obiekt jest strzeżony, po chwili zorientował się jednak, że naprawdę jesteśmy tylko gośćmi, więc pogadaliśmy jeszcze przez godzinę. Jeśli ktoś planuje się tam wybrać, proszę go pozdrowić – nazywa się Zubo i na pewno ma co opowiadać.

Willa rzekomo z 1880 roku. Należała do fabryki nici, której już nie ma. Fabryka działała do lat 70. XX wieku. Willa przez pewien czas służyła jako mieszkania komunalne, ale prawdopodobnie ze względu na swoją tragiczną reputację nikt tam obecnie nie mieszka. Nie przejmowaliśmy się tą tragiczną historią, jednak przy wejściu przywitała nas oparta o ścianę kosa.